Shpella e Piratëve

Tipari përcaktues i shpellës është hyrja: një hark i lartë gjysmërrethor — rreth 8 metra i gjerë dhe 10–12 metra i lartë — i kurorëzuar nga një dritare si oxhak nga e cila futet drita e diellit. Valët e gdhendën në gëlqeror gjatë mijëvjeçarëve, dhe brenda drita e përthyer nga uji e bën sipërfaqen blu-gjelbër të ndritshme, ndërsa muret e harkuara i kthejnë jehonë çdo zëri.

Emri vjen nga romani për fëmijë i Petro Markos i 1964, Shpella e Piratëve — Marko lindi në Dhërmi në 1913, dhe libri i tij (bashkë me përshtatjen filmike) e bëri shpellën emër të njohur në Shqipëri. Në të vërtetë përgjatë këtij shkëmbi ndodhen dy shpella detare fqinje, rreth 200 dhe 800 metra nga fundi jugor i plazhit të Dhërmiut.

Në një ditë të qetë e fusim skafn ngadalë nëpër hark, herë-herë duke fikur motorin për të lundruar lirshëm, me kohë për një not në ujin e thellë dhe të kthjellët përreth. Nëse deti është i trazuar, kapiteni mbetet në hyrje dhe nuk hyn — një vendim sigurie që nuk e diskutojmë.